ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΠΑΣΤΟ

                                            Του Βαγγέλη Κ. Χριστοπούλου

Το χωριό μου η Μυγδαλιά, είναι μέσα σε μια χούνη, χτισμένο από Λαγκαδινούς μαστόρους, με τα σπίτια του να είναι κοντά, κοντά. Βρίσκεται σε πλαγιά του Μαινάλου και ολόγυρα είναι πηγμένος ο τόπος από ψηλά πουρνάρια. Οι Γλανιτσιώτες ήξεραν να γιορτάζουν και να γλεντάνε και δεν ξέρω αν τους  έφταναν  τα άλλα χωριά. Άλλοτε στο χωριό, οι άνθρωποι, είχαν ένα θρεφτάρι, όλο κι όλο και ήταν η ελπίδα όλης της χρονιάς.

 Τις Χριστουγεννιάτικες ημέρες,  οι γυναίκες ήταν αναστατωμένες. Πηγαινοέρχονταν στην βρύση, ζαλωμένες με νεροβάρελα, κουβάλαγαν νερό, κοσκίνιζαν αλεύρι, ζύμωναν ψωμιά, έκαναν γλυκά και πίτες. Τα ταψιά ξεχείλωναν από την οματιά και τα σπίτια μύριζαν γιορτινή ατμόσφαιρα.  

ΤΑ ΚΑΛΑΝΤΑ

 

                                      

Με το φώτισμα ξεκινήσαμε οι τρείς μας, ο Σωτήρης, ο Γιώργης κι εγώ. Θα λέγαμε πρώτα τα κάλαντα στην απάνου γειτονιά και ύστερα στο κέντρο του χωριού και περιμετρικά.

__Μπάρμπα να τα ειπούμε;

__Πέστε τα, αλλά τι να σας δώσω που δεν έχω δεκάρα τσακιστή!

__Ότι έχεις μπάρμπα δώσε μας. Να κάνουμε το ξεκίνημα θέλουμε. Έτσι ξεκινήσαμε  οι τρείς μας να τα λέμε:  Καλή ημέρα άρχοντες , αν είναι ορισμός σας Χριστού την θεία γέννηση να μπώ στ αρχοντικό σας…

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΟΡΜΗΝΙΕΣ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΜΟΥ

Προσπαθώ να θυμηθώ σαν την σημερινή ημέρα, πριν 63 ακριβώς χρόνια το 1957.

Μελανιασμένος ο ουρανός από τα άγρια σύννεφα και ο άγριος βοριάς, περόνιαζε τα κόκκαλα, μέχρι το μεδούλι. Κρύο, χιόνια, βροχές με κοκοσιάλια , στραβοί της πείνας οι περισσότεροι και μπόλικη ξυπολησιά ήταν το  καθημερινό σκηνικό.

Οι τσοπάνηδες τυλιγμένοι με ότι πανοφόρια είχαν μαζί τους και με τριμμένα ρούχα, έβγαζαν τα πρόβατα σε κανένα απαγκερό χωράφι, να αρπάξει το στόμα τους κάτι να μην ψοφήσουν της πείνας.  

Η ΑΠΑΝΩ ΒΡΥΣΗ ΤΗΣ ΣΤΡΕΖΟΒΑΣ

                  

                    Του Βαγγέλη Κ  Χριστοπούλου

Περπατώντας μετά το Ηρώων τον ανηφορικό δρόμο με το καλντερίμι , χωρίς να το καταλάβω, έφτασα στους πρόποδες του Αγίου Χαραλάμπους με  τον επιβλητικό Ναό και με το κομψό καμπαναριό,  με την απέραντη θέα.

Κάποτε ανέβαινα   καθημερινά για έξι  ολόκληρα χρόνια αυτόν τον δρόμο με συμμαθητές και συμμαθήτριες.

Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΤΗΣ ΚΕΡΠΙΝΗΣ

                                    

                                                               Του Βαγγέλη κ. Χριστοπούλου

Ήταν Πέμπτη 22 του μήνα, προς το μεσημέρι. Η πρεσβυτέρα κ. Παγώνα , πήρε την σκούπα, ξεσκονόπανα και ένα μεγάλο καλάμι και κατευθύνθη μέσω στενού δρόμου στον μικρό Ναΐσκο του Αγίου Δημητρίου.  

Ο Ναός  βρίσκεται πλησίον του όμορφου χωρίου της  Κερπινής, είναι πάλλευκος και ο τρούλος  με τα οκτώ παράθυρα φαντάζει από μακριά και αφήνει άπλετο φως να περάσει μέσα του.  Έγινε με δαπάνες  του αείμνηστου  Βαγγέλη Νταλιακούρα.

Για όσους δεν το ξέρουν βρίσκεται πλησίον τεράστιου δέντρου που θέλει δύο και τρείς ανθρώπους, να το αγκαλιάσουν.

ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ 15ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

                                        Του Βαγγέλη Κ. Χριστοπούλου

__Για να’ χουμε καλό ρώτημα, για πού το βάλατε παλληκάρια;  Ρώτησε ο γέρος θαρρετά. 

__Πάμε ψηλά στην κορυφή της Κουκούλας. Μας είπαν όποιος ανέβει εκεί επάνω, ζει ένα όνειρο. Σμίγει με τον Θεό και τους ανθρώπους.

__Σωστά σας το είπαν. Μακάρι να μπορούσα κι εγώ να σας ακολουθήσω, ήθελα πολύ από κι επάνω να στείλω τις ευχές μου στον κόσμο που γνώρισα.

__Γέροντα τόση ομορφιά έχει το μέρος εκεί, που τόσο πολύ το παινεύεις;

ΠΟΝΕΜΕΝΗ ΨΥΧΗ

                                                                             Του Βαγγέλη Κ. Χριστοπούλου
Κάθε ημέρα έπαιρνε τα στενά σοκάκια και γύριζε ούλο το χωριό χαιρετώντας δικούς και ξένους.  Σαν έβλεπε κάποια γυναίκα στο μπαλκόνι, της έλεγε καλημέρα  και αλλοίμονο αν δεν της  απαντούσε.

ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΛΑΔΩΝΑ

                                     Του Βαγγέλη Κ. Χριστοπούλου

Στο μεγάλο ποτιστικό χωράφι, κοντά στον Λάδωνα, Κερπινιώτες  φύτευαν μποστάνια χαρούμενοι και σκεπτικοί  για την ζωή και τον πλούτο  που θα έφερναν οι μικροί σπόροι. Ήταν σχεδόν αμίλητοι από την κούραση, όταν άγνωστος ξανάφανε  κόκκινος από το γρήγορο βάδισμα, στο λουλουδιασμένο μονοπάτι, που ήταν και χώρισμα με τα γειτονικά χτήματα.

ΤΟ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΑΙΪΚΟ (ΚΑΤΣΙΑΊΪΚΟ) ΣΠΙΤΙ

                                                   

  Του Βαγγέλη Κ. Χριστοπούλου

Πριν πολλά χρόνια, παιδί ακόμη, καθώς πέρναγα στον δημόσιο δρόμο, η ματιά μου έπεφτε  σε τούτο το όμορφο σπίτι, με την μεγάλη αυλή, τις κληματαριές τις καρυδιές στο πίσω μέρος και τις γλάστρες γεμάτες λουλούδια.

Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΤΗΣ ΜΗΛΟΥ

                                                  Του Βαγγέλη Κ. Χριστοπούλου

Κοντά σε άλλες αρχαιότητες, σκεπασμένο με το απαλό χώμα της Μήλου, αιώνες βρισκόταν σε έναν υπόγειο θόλο το ημίγυμνο σώμα της Αφροδίτης. Τα μεσημέρια που πύρωνε ο ήλιος το κορμί της, ζεσταινόταν και  αναστέναζε. Λίγο πιο κάτω στην  λευκογάλανη   θάλασσα της Μήλου της ατέλειωτες νύχτες   της μοναξιάς,  πήγαινε από ένα μυστικό δρομάκι, σε ένα με βράχια, ζωσμένο μουράγιο,  προφυλαγμένο από τις άγριες πνοές του πελάγους.

ΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΗΣ ΣΕΒΔΑΣ

Το καφενείο της Σέβδας είναι μια όμορφη γωνιά, για κάθε Γλανιτσιώτη, για κάθε ξένον, φίλο ,επισκέπτη. Είναι ένας ζεστός και ευχάριστος χώρος που βρίσκεις άριστη εξυπηρέτηση από την μελαχρινή γυναίκα με τα κατάμαυρα μάτια και το χαμογελαστό πρόσωπο.Την Σέβδα.

 Εκεί βρίσκονται συχνά τα βράδια  η οικογένειά της (ο άνδρας της με τα τρία παιδιά της) που γίνεται και δική μας οικογένεια και παρέα.

Εδώ πάντα είναι όμορφη η στιγμή,  αυτή της συνάντησης, της παρέας, του χαιρετισμού και του αλληλοκεράσματος του καφέ και του ποτού.

Αρκαδολατρική ποίηση L` ARCADIA: Η ΑΡΚΑΔΙΑ

Jacopo Sannazaro (+1530) Ιταλός Ποιητής

Αρκαδογέννητε Θεέ, Λύκαιε Δία
αξίωσέ με να βρεθώ στην Αρκαδία.
Αναζητώ την σωτηρία, την παρηγοριά μου
απ’ την οδύνη που ματώνει την καρδιά μου.

Στην Αρκαδία πάρε με, κυρίαρχε του κόσμου

και την γαλήνη της ψυχής , γρήγορα δώσ’ μου.
Να με γνωρίσεις με τον γιό σου τον Αρκάδα
τον πιο αντρειωμένο σε όλη την Ελλάδα.

Η Γ Ο Υ Ρ Ο Υ Ν Α Τ Ο Υ Ν Τ Ι Ν Ο Υ

                                                                            Του Βαγγέλη Κ. Χρισστοπούλου                                       

Έξι ολόκληρα χρόνια ήταν κοντά στον κυρ Ντίνο  και είχε κάνει πάνω  από δέκα  γέννες  στο διάστημα  αυτό!
 Τα γουρουνάκια  της  είχαν φθάσει σε όλα τα γειτονικά χωριά, για πούλημα.  Είχε ενσωματωθεί στην οικογένειά του και  όλοι  την πρόσεχαν και την αγαπούσαν . Έπαιζε με τα παιδιά του, πολλές φορές ξάπλωνε στην αυλή, κάτω από την  γέρικη συκιά, και δεχόταν τα χάδια τους.

ΑΠΟ ΓΛΑΝΙΤΣΙΑ ΣΤΗΝ ΣΤΡΕΖΟΒΑ

                                                                             Του Βαγγέλη Κ, Χριστοπούλου

Άλλοι προσπαθούν να πάνε σε σημαντικές χώρες και πόλεις, με σημαντικούς ανθρώπους,  ιστορία και μνημεία, καταγράφοντας στην μνήμη τους τον θαυμασμό για την τέχνη και την ομορφιά του τόπου.Σε μένα αντίθετα εναρμονίζεται η ψυχή μου με την αναζήτηση,  στα σπίτια, τα σοκάκια, τις εκκλησιές, τον Αι Μάμα, το Μοναστήρι και τον ουρανό που γειτονεύει με τα καμπαναριά και τις ψηλές καμινάδες των σπιτιών της Στρέζοβας.

ΤΟ ΠΑΘΗΜΑ ΤΟΥ ΖΕΥΓΟΛΑΤΗ

              

                                                                                Του Βαγγέλη Κ. Χριστοπούλου

  Πάρε ένα σβόλο Μήτρο, και διώξ΄ εκείνα τα σκυλιά, που μου χαλούν το φύτρο.  Ο χερουλάτης έφαγε, τ΄ άχαρα δάχτυλά μου και στην αλετροπόδα μου, έλιωσαν τα ήπατά μου. Δυο μήνες έρεψα εδεδώ,  εσάπισα  στην νώπη, μ΄ αρρώστια με γεράματα, βάσανα, νήστεια, κόποι,     γι΄ αυτό το έρμο το ψωμί!!                      ΑΛ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ 

Η κυρά Διαμάντω της Κερπινής

                                                    Του Βαγγέλη Κ. Χριστοπούλου
Καθόταν στο πεζούλι του σπιτιού του Δήμου Οικονομόπουλου κάτω απόν την κληματαριά με τα κιτρινοκόκκινα φύλλα , του παρθενόκισσου ,  όταν την αντίκρισα.
__Καλημέρα θειά της φώναξα πάνω από τον Δημόσιο δρόμο. Πώς είσαι; Σηκώθηκε από το πεζούλι με κοίταξε και μου απεύθυνε τον δικό της χαιρετισμό.

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΜΟΥ ( Το Πεσκέσι)

                                                                    Του Βαγγέλη Κ. Χριστοπούλου

31/10/2015 ημέρα Σάββατο. Ο καιρός μουντός. Η  γάτα μου είναι  κουλουριασμένη  στην ψάθινη καρέκλα,  έξω στην βεράντα.
Θαρρώ πως  είναι και γκαστρωμένη. Σαν με είδε σηκώθηκε νωχελικά  και νιαούρισε.
Κάτω στην αυλή , πάνω στο τσίγκινο τραπεζάκι είδα δυο τσάντες.
__Μα εγώ δεν άφησα τίποτα  εχθές εκεί. Πώς βρέθηκαν;  Έτσι σκέφθηκα και κατέβηκα να τις δω. Η μία ήταν γεμάτη ραδίκια και η άλλη είχε μια καρτέλα με αυγά.
Α! Εδώ κάτι γίνεται! Είπα.  Άρα δεν είναι τσάντες που άφησε η γυναίκα μου χθες.

Η Γιώτα η ξαδέρφη μου

                 Πέρασαν εξήντα τρία   περίπου χρόνια από τότε που την πρωτοείδα.  Την θυμόμουν σαν μέτραγα στα δάχτυλα με τα ονόματά τους, τα δεκατρία αδέρφια του πατέρα μου και ύστερα μέτραγα όσα ήξερα από τα παιδιά τους. Έτσι έβαζα στον λογαριασμό και την ξαδέρφη μου την Γιώτα. Που λέτε θα ήταν στο τέλος   Θεριστή του 1956 που της έκανα την πρώτη επίσκεψη με την αδελφή της την Σταυρούλα (μια γυναικάρα μέχρι κει πάνω , χαμογελαστή,  με γαλάζια μάτια και κάτασπρο πρόσωπο ίδια η Αφροδίτη, που δυστυχώς δεν έχει χρόνο που έφυγε από την ζωή).

Με συνόδεψε στην ύπανδρη αδερφή της και ξαδέλφη μου την Γιώτα στις κάτω Δαβιές.

Η ΜΑΡΙΟΛΩ

                                                Του Βαγγέλη Κων/νου Χριστοπούλου

( Η θεια Ντρούλιαινα- Φωτεινή Γιαννοπούλου)

Ήταν κόρη της Κωνσταντίνας  και  του εμπειρικού γιατρού  Πανέα (Πολυχρονόπουλου Πάνου του Χρόνη),  ο οποίος , με τα βότανα που μάζευε στα καταράχια της Γλανιτσιάς,  γιάτρευε  τις αρρώστιες όχι μόνο στο χωριό,  αλλά σε όλη την Γορτυνία και τα καλαβρυτοχώρια.

Ο Θερισμός

                                        Του  Πάνου Σπηλιώτη Πολύδερα
Μεστώσαν τα γεννήματα και γέρνουνε τα στάχυα
ο γεωργός  ‘τοιμάζεται να πάει για να θερίσει,
για να μαζέψει τον καρπό, των κόπων του ρεγάλο.
Έχει να θρέψει φαμελιά και ζώα να ταΐσει,