Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2020

ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ 15ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

   

                                        Του Βαγγέλη Κ. Χριστοπούλου


__Για να’ χουμε καλό ρώτημα, για πού το βάλατε παλληκάρια;  Ρώτησε ο γέρος θαρρετά. 

__Πάμε ψηλά στην κορυφή της Κουκούλας. Μας είπαν όποιος ανέβει εκεί επάνω, ζει ένα όνειρο. Σμίγει με τον Θεό και τους ανθρώπους.

__Σωστά σας το είπαν. Μακάρι να μπορούσα κι εγώ να σας ακολουθήσω, ήθελα πολύ από κι επάνω να στείλω τις ευχές μου στον κόσμο που γνώρισα.

__Γέροντα τόση ομορφιά έχει το μέρος εκεί, που τόσο πολύ το παινεύεις;

__Από κει με το γλυκοχάραμα, στην κορφούλα του βουνού, έσμιγε ο ουρανός με την γη. Άλλοτε αγνάντευα  κάτω τον Λάδωνα, με τα βαθυπράσινα πλατάνια και τις ιτιές του και άλλοτε τα ασημένια νερά του. Τα χωριά γύρω γύρω, ή Στρέζοβα, ποδογορά, Γλανιτσιά, Γλόγοβα, Βαλτεσινίκο, Φίλια,και δεκάδες άλλα χωριά ήταν πετράδια σαν κεντίδια πάνω στην γη. Τα βράδια με την αστροφεγγιά αμέτρητα αστέρια θάμπωναν το μυαλό μου για το μεγαλείο του δημιουργού. Και όταν ξανάφανε ολόγιομο το  Αυγουστιάτικο φεγγάρι, στον κάμπο του ουρανού, χάζευες από την ομορφιά της πλάσης, με τα απέραντα φαράγγια και τις κορυφογραμμές, με τις αμέτρητες διαφάνειες πολλών σχημάτων. Τότε από την χαρά μου, έκοβα ένα κομμάτι του ουρανού, έγγραφα και έστελνα λόγια αγάπης σε νέες και χαιρετίσματα σε όσους ήξερα.

Ύστερα έστενα το καβαλέτο μέσα στην νύχτα και ζωγράφιζα. Έβαζα εκεί πάνω πινελιές, με χρώματα, άσπρα ,ξανθά, μελαμψά και ζωγράφιζα τα πρόσωπα αγαπημένων ανθρώπων, συγγενών, φίλων, χωριανών.

Ατέλειωτες φιγούρες ανθρώπων γίνονταν κει πάνω και άκουγα  τις φωνές τους, τα γλέντια, τ’ αστεία όταν κάναμε  παρέα.  

Έτσι ξημέρωνε, καθόμουν και άκουγα την συναυλία των αηδονιών και των άλλων πουλιών , χαρμόσυνη , μοναδική. 

Τότε το μάτι μου έπεφτε στην εκκλησία μας, της Κοίμησης της Θεοτόκου.  Και έβλεπα την εικόνα της με το Θείο βρέφος στην αγκαλιά της, και την Κοίμηση της Παναγίας  της Γλανιτσιώτισσας  περιβαλλόμενη από τους Αποστόλους .  Κι εγώ έκανα τον σταυρό μου και παρακαλούσα την Υψηλοτάτη Βασίλισσα των Ουρανών, για τα φτωχά χωριατόπουλα που μοχθούσαν, νηστικά και ξυπόλητα, για τους ξωμάχους και τα κορίτσια της Γλανιτσιάς να είναι καλά. Προσευχόμουν τα όνειρα και οι ελπίδες   να γίνουν πραγματικότητα.  

__Γέροντα πες μας και άλλα, για την Παναγία, τώρα που είναι παραμονή της γιορτής της.

__Όπου βρίσκεται ο Έλληνας, σε βουνό, σε καλύβα, σε παλάτι, πανηγυρίζει το 15Αύγουστο  και τιμά την Κοίμηση της Θεοτόκου, που δεν έπαψε ποτέ να μας προστατεύει. Γιαυτό κάθε τόπος στολίζει με ονόματα και τιμά την Παναγία μας. Άλλοι την ονόμασαν Γλυκοφιλούσα, Γιάτρισσα, Βαγγελίστρα, Οδηγήτρια και πολλά άλλα ονόματα, ανάλογα με τα θαύματα που έβλεπαν να κάνει.




Για χάρη της, εμείς στην Γλανιτσιά την μεγάλη και μοναδική πλατεία του χωριού την ονομάσαμε  Παναγιά!!! Μεγάλη η χάρη της, ποτέ δεν θα πάψει να είναι το καταφύγιο μας και τώρα με τους Τούρκους, που βρισκόμαστε σε δύσκολη θέση μας παραστέκεται.

Ευχαριστημένοι οι οδοιπόροι ευχήθηκαν «ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΑΓΙΑ»  στον γέροντα για να ακολουθήσουν το μονοπάτι για την κορυφή της Κουκούλας. Και ο γέρος αντιχαιρέτησε:

Χρόνια πολλά σε όλους, η Παναγιά μαζί μας!!

12.8.2020 

 

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2020

ΠΟΝΕΜΕΝΗ ΨΥΧΗ

                                                                             Του Βαγγέλη Κ. Χριστοπούλου
Κάθε ημέρα έπαιρνε τα στενά σοκάκια και γύριζε ούλο το χωριό χαιρετώντας δικούς και ξένους.  Σαν έβλεπε κάποια γυναίκα στο μπαλκόνι, της έλεγε καλημέρα  και αλλοίμονο αν δεν της  απαντούσε.

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2020

ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΛΑΔΩΝΑ


                                     Του Βαγγέλη Κ. Χριστοπούλου

Στο μεγάλο ποτιστικό χωράφι, κοντά στον Λάδωνα, Κερπινιώτες  φύτευαν μποστάνια χαρούμενοι και σκεπτικοί για την ζωή και τον πλούτο  που θα έφερναν οι μικροί σπόροι. Ήταν σχεδόν αμίλητοι από την κούραση, όταν άγνωστος ξανάφανε  κόκκινος από το γρήγορο βάδισμα, στο λουλουδιασμένο μονοπάτι, που ήταν και χώρισμα με τα γειτονικά χτήματα.

Κυριακή, 5 Απριλίου 2020

ΤΟ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΑΙΪΚΟ (ΚΑΤΣΙΑΊΪΚΟ) ΣΠΙΤΙ


                                                   
  Του Βαγγέλη Κ. Χριστοπούλου

Πριν πολλά χρόνια, παιδί ακόμη, καθώς πέρναγα στον δημόσιο δρόμο, η ματιά μου έπεφτε  σε τούτο το όμορφο σπίτι, με την μεγάλη αυλή, τις κληματαριές τις καρυδιές στο πίσω μέρος και τις γλάστρες γεμάτες λουλούδια.

Κυριακή, 2 Φεβρουαρίου 2020

Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΤΗΣ ΜΗΛΟΥ




                                                  Του Βαγγέλη Κ. Χριστοπούλου

Κοντά σε άλλες αρχαιότητες, σκεπασμένο με το απαλό χώμα της Μήλου, αιώνες βρισκόταν σε έναν υπόγειο θόλο το ημίγυμνο σώμα της Αφροδίτης. Τα μεσημέρια που πύρωνε ο ήλιος το κορμί της, ζεσταινόταν και  αναστέναζε. Λίγο πιο κάτω στην  λευκογάλανη   θάλασσα της Μήλου της ατέλειωτες νύχτες   της μοναξιάς,  πήγαινε από ένα μυστικό δρομάκι, σε ένα με βράχια, ζωσμένο μουράγιο,  προφυλαγμένο από τις άγριες πνοές του πελάγους.

Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2020

ΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΗΣ ΣΕΒΔΑΣ


Το καφενείο της Σέβδας είναι μια όμορφη γωνιά, για κάθε Γλανιτσιώτη, για κάθε ξένον, φίλο ,επισκέπτη. Είναι ένας ζεστός και ευχάριστος χώρος που βρίσκεις άριστη εξυπηρέτηση από την μελαχρινή γυναίκα με τα κατάμαυρα μάτια και το χαμογελαστό πρόσωπο.Την Σέβδα.

 Εκεί βρίσκονται συχνά τα βράδια  η οικογένειά της (ο άνδρας της με τα τρία παιδιά της) που γίνεται και δική μας οικογένεια και παρέα.
Εδώ πάντα είναι όμορφη η στιγμή,  αυτή της συνάντησης, της παρέας, του χαιρετισμού και του αλληλοκεράσματος του καφέ και του ποτού.

Κυριακή, 5 Ιανουαρίου 2020

Αρκαδολατρική ποίηση L` ARCADIA: Η ΑΡΚΑΔΙΑ




Jacopo Sannazaro (+1530) Ιταλός Ποιητής

Αρκαδογέννητε Θεέ, Λύκαιε Δία
αξίωσέ με να βρεθώ στην Αρκαδία.
Αναζητώ την σωτηρία, την παρηγοριά μου
απ’ την οδύνη που ματώνει την καρδιά μου.

Στην Αρκαδία πάρε με, κυρίαρχε του κόσμου
και την γαλήνη της ψυχής , γρήγορα δώσ’ μου.
Να με γνωρίσεις με τον γιό σου τον Αρκάδα
τον πιο αντρειωμένο σε όλη την Ελλάδα.