Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2020

ΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΗΣ ΣΕΒΔΑΣ


Το καφενείο της Σέβδας είναι μια όμορφη γωνιά, για κάθε Γλανιτσιώτη, για κάθε ξένον, φίλο ,επισκέπτη. Είναι ένας ζεστός και ευχάριστος χώρος που βρίσκεις άριστη εξυπηρέτηση από την μελαχρινή γυναίκα με τα κατάμαυρα μάτια και το χαμογελαστό πρόσωπο.Την Σέβδα.

 Εκεί βρίσκονται συχνά τα βράδια  η οικογένειά της (ο άνδρας της με τα τρία παιδιά της) που γίνεται και δική μας οικογένεια και παρέα.
Εδώ πάντα είναι όμορφη η στιγμή,  αυτή της συνάντησης, της παρέας, του χαιρετισμού και του αλληλοκεράσματος του καφέ και του ποτού.
Εκτός του καφέ και του ποτού, βρίσκεις φαγητό της ώρας και αν δώσεις παραγγελία, χυλοπίτες με κοτόπουλο, βραστή γίδα μαγειρευτά φαγητά και σουβλάκια.
Εδώ διασταυρώνονται βλέμματα, ενώνονται δρόμοι και γεννιούνται ιδέες.  Από τον Μάγκα, τον Μπρουκλόγιαννη και τους άλλους έρχονται στο προσκήνιο, παλιές ιστορίες ,και ανασταίνονται άνθρωποι .
Η συζήτηση δίνει και παίρνει πολλές φορές  με συμπεράσματα σωστά ή λάθος. Στην αρχή προχωρεί για τον καιρό, για τα χωράφια, για τα ζώα, τις σοδιές και τα περίεργα και ύστερα σε εύθυμες ιστορίες και ανέκδοτα.  Καμιά φορά έχουμε διαφωνίες , στιγμιαία μαλώματα , καυγάδες. Και εκεί που τα χαμόγελα ανθίζουν από χαρά, σορωτά πιάτα με λουκουμάδες έρχονται από την Σέβδα φτιαγμένες στην στιγμή.
Φάτε μας προτρέπει, έχω και άλλες για όποιον θέλει. Εγώ κερνάω!!  Προσπαθεί με κάθε τρόπο να μας ευχαριστήσει. Άλλες φορές φέρνει τηγανόψωμα, γιαούρτι με μέλι, δίπλες και ότι έχει.  Φιλεύει κάποιες φορές με γλυκά και λουκουμάδες , ανήμπορες και ηλικιωμένες γυναίκες του χωριού. Τι να ειπείς γιαυτή την γυναίκα!!!  Μόνο ευχαριστώ και να την έχει ο Θεός καλά!
Τις προάλλες έκοψε την τούρτα της κόρης της στο καφενείο με όλους εμάς, που μας έχει σαν οικογένεια και ύστερα πρόσφερε πίτσα και ποτά. Δεν λογαριάζει τον παρά η Σέβδα.  Και τώρα τις γιορτές των Χριστουγέννων ο χώρος όλος ήταν στολισμένος , είχε καλοστρωμένα  γιορτινά τα τραπέζια, οι τοίχοι με ελατόκλαρες και το Χριστουγεννιάτικο δέντρο γεμάτα στολίδια και φώτα.  Θα έμενε η Σέβδα  τέτοιες γιορτινές μέρες χωρίς σπηλιά με χιόνια  και τον Χριστό να γεννιέται. Αδύνατον.
  Ήταν καλύτερη από της Βηθλεέμ.
Το καφενείο, είναι και ταβερνούλα και τις μέρες αυτές καρτέραγε κόσμο. Τα τραπέζια γέμισαν με όλα τα καλά του Θεού , όπως το καλούσαν οι ημέρες έφαγαν και γλέντησαν οι άνθρωποι και οι χωριανοί και οι ξενιτεμένοι βρήκαν ένα ζεστό στέκι
Από μένα ένα μεγάλο ευχαριστώ  για ότι προσφέρει στο χωριό.
Της εύχομαι υγεία και ευτυχία στην ίδια και την οικογένειά της και καλή χρονιά.
Βαγγέλης Χριστόπουλος




Κυριακή, 5 Ιανουαρίου 2020

Αρκαδολατρική ποίηση L` ARCADIA: Η ΑΡΚΑΔΙΑ




Jacopo Sannazaro (+1530) Ιταλός Ποιητής

Αρκαδογέννητε Θεέ, Λύκαιε Δία
αξίωσέ με να βρεθώ στην Αρκαδία.
Αναζητώ την σωτηρία, την παρηγοριά μου
απ’ την οδύνη που ματώνει την καρδιά μου.

Στην Αρκαδία πάρε με, κυρίαρχε του κόσμου
και την γαλήνη της ψυχής , γρήγορα δώσ’ μου.
Να με γνωρίσεις με τον γιό σου τον Αρκάδα
τον πιο αντρειωμένο σε όλη την Ελλάδα.

Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2019

Η Γ Ο Υ Ρ Ο Υ Ν Α Τ Ο Υ Ν Τ Ι Ν Ο Υ


                                                                            Του Βαγγέλη Κ. Χρισστοπούλου                                       
Έξι ολόκληρα χρόνια ήταν κοντά στον κυρ Ντίνο  και είχε κάνει πάνω  από δέκα  γέννες  στο διάστημα  αυτό!
 Τα γουρουνάκια  της  είχαν φθάσει σε όλα τα γειτονικά χωριά, για πούλημα.  Είχε ενσωματωθεί στην οικογένειά του και  όλοι  την πρόσεχαν και την αγαπούσαν . Έπαιζε με τα παιδιά του, πολλές φορές ξάπλωνε στην αυλή, κάτω από την  γέρικη συκιά, και δεχόταν τα χάδια τους.

Σάββατο, 21 Δεκεμβρίου 2019

ΑΠΟ ΓΛΑΝΙΤΣΙΑ ΣΤΗΝ ΣΤΡΕΖΟΒΑ

                                                                             Του Βαγγέλη Κ, Χριστοπούλου
Άλλοι προσπαθούν να πάνε σε σημαντικές χώρες και πόλεις, με σημαντικούς ανθρώπους,  ιστορία και μνημεία, καταγράφοντας στην μνήμη τους τον θαυμασμό για την τέχνη και την ομορφιά του τόπου.Σε μένα αντίθετα εναρμονίζεται η ψυχή μου με την αναζήτηση,  στα σπίτια, τα σοκάκια, τις εκκλησιές, τον Αι Μάμα, το Μοναστήρι και τον ουρανό που γειτονεύει με τα καμπαναριά και τις ψηλές καμινάδες των σπιτιών της Στρέζοβας.

Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2019

ΤΟ ΠΑΘΗΜΑ ΤΟΥ ΖΕΥΓΟΛΑΤΗ


              

                                                                                Του Βαγγέλη Κ. Χριστοπούλου

  Πάρε ένα σβόλο Μήτρο, και διώξ΄ εκείνα τα σκυλιά, που μου χαλούν το φύτρο.  Ο χερουλάτης έφαγε, τ΄ άχαρα δάχτυλά μου και στην αλετροπόδα μου, έλιωσαν τα ήπατά μου. Δυο μήνες έρεψα εδεδώ,  εσάπισα  στην νώπη, μ΄ αρρώστια με γεράματα, βάσανα, νήστεια, κόποι,     γι΄ αυτό το έρμο το ψωμί!!                      ΑΛ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ 

Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2019

Η κυρά Διαμάντω της Κερπινής

                                                    Του Βαγγέλη Κ. Χριστοπούλου
Καθόταν στο πεζούλι του σπιτιού του Δήμου Οικονομόπουλου κάτω απόν την κληματαριά με τα κιτρινοκόκκινα φύλλα , του παρθενόκισσου ,  όταν την αντίκρισα.
__Καλημέρα θειά της φώναξα πάνω από τον Δημόσιο δρόμο. Πώς είσαι; Σηκώθηκε από το πεζούλι με κοίταξε και μου απεύθυνε τον δικό της χαιρετισμό.

Τρίτη, 8 Οκτωβρίου 2019

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΜΟΥ ( Το Πεσκέσι)

                                                                    Του Βαγγέλη Κ. Χριστοπούλου

31/10/2015 ημέρα Σάββατο. Ο καιρός μουντός. Η  γάτα μου είναι  κουλουριασμένη  στην ψάθινη καρέκλα,  έξω στην βεράντα.
Θαρρώ πως  είναι και γκαστρωμένη. Σαν με είδε σηκώθηκε νωχελικά  και νιαούρισε.
Κάτω στην αυλή , πάνω στο τσίγκινο τραπεζάκι είδα δυο τσάντες.
__Μα εγώ δεν άφησα τίποτα  εχθές εκεί. Πώς βρέθηκαν;  Έτσι σκέφθηκα και κατέβηκα να τις δω. Η μία ήταν γεμάτη ραδίκια και η άλλη είχε μια καρτέλα με αυγά.
Α! Εδώ κάτι γίνεται! Είπα.  Άρα δεν είναι τσάντες που άφησε η γυναίκα μου χθες.