Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2018

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΝΟΣ ΔΕΝΤΡΟΥ




                                        Του Βαγγέλη Κ, Χριστοπούλου

Το τέλος του δέντρου θ’ ανιστορήσω, τα βάσανα και τα πάθη του. Τι τράβηξε στην ζωή του, ώσπου πήρε το πανύψηλο μπόι και τον όγκο του, δεν ξέρω. Είδα με τα μάτια μου, τον θάνατό του και αυτό,  δεν θα το κρύψω.
Εκείνον τον Ιούνιο πάντα θα τον έχω στην μνήμη μου. Τα χορτάρια άγρια και ήμερα, τριφύλλια, γρασίδια, φακές , παπαρούνες , χαμομήλια όλα, είχαν κατακαεί από τις φωτιές του ήλιου.  Ήταν ξερά. Μόνο οι αγράμπελες ήταν πράσινες , θέριευαν και έστελναν τις μυρωδιές τους παντού. Κι εκείνα τα πελώρια δέντρα με τα πριονωτά, βαθιά πράσινα φύλλα τους, με τα κλαδιά γεμάτα βελανίδια, μας άνοιγαν την όρεξη για φανταστικές ιστορίες.

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2018

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ


     

            παπα-Πάνος (1913-2οο3
Του Βαγγέλη Κ. Χριστοπούλου

Ο  παπά Πάνος, αυτός  ο σεβάσμιος γέροντας, που άφησε εποχή στο χωριό μας, τις αγαθοεργίες δεν τις έκανε με το φως της ημέρας για να μην τον βλέπουν. Ο καλός λόγος ήταν πάντα στο στόμα του και από καλοσύνη η  ψυχή του ήταν γεμάτη. Το λυπημένο πρόσωπό του  φαινόταν όταν διάβαζε τους πατριώτες για το τελευταίο τους ταξίδι.
 Τις καθημερινές ημέρες ανασκούμπωνε το ράσο του,  στο παντελόνι του και δούλευε στα χωράφια. Τον θυμάμαι που όργωνε τα χωράφια στις απάνου Ράχες, ενώ τις Κυριακές φορώντας τα φτωχά άμφια του,  λειτουργούσε στην εκκλησιά.Η φωνή του, ήταν καθαρή, ξάστερη και δεν αναμασούσε τα λόγια του. Η ματιά του εκφραστική και η αγάπη του πραγματική σε όλους.  Στο σπίτι του ξεπέζευαν οι ξένοι. Ήταν ένας ήρεμος παπάς, που συμμετείχε στα κοινά του χωριού, με τον πρόεδρο και τον δάσκαλο. Είχε καλό θυμητικό.  Δεν διάβαζε από χαρτί τα ονόματα στις δεήσεις, τα ήξερε όλα απέξω. Έτσι τον θυμάμαι, απλό, επιβλητικό, με πληθωρικά γένια, κατάμαυρα στην αρχή, σαν τα ράσα και το καλυμμαύχι του , ήρεμο , χωρίς να θυμώνει  και με Άγιο ύφος.

Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2018

ΘΕΡΟΣ –ΤΡΥΓΟΣ - ΠΟΛΕΜΟΣ


                                         Του Βαγγέλη Κ. Χριστοπούλου



                               ΒΙΒΛΙΟ ΠΡΑΞΕΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΟΣ ΜΥΓΔΑΛΙΑΣ

                                                              Πράξης  22

Έν Μυγδαλιά σήμερον την 2αν του μηνός Οκτωβρίου του έτους 1951 ημέρα  τρίτη και ώρα 10 π.μ. συνελθών εκτάκτως το Κοιν.  Συμβούλιο Μυγδαλιάς και ευρεθέν εν απαρτία δια της παρουσίας  των κάτωθι υπογεγραμμένων μελών έλαβε μετά συζήτηση την κατωτέρω απόφαση επί του μόνου θέματος περί καθορισμού της ημερομηνίας τρύγου και θερισμού αραβοσίτου.

Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2018

ΚΕΡΑΜΙΔΑΔΕΣ

                                                                                             Του Βαγγέλη Κ. Χριστοπούλου



Όλο το βράδυ έβρεχε. Ο  Ντίνος  ξύπνησε τα μεσάνυχτα και  η βροχή είχε κοπάσει. Αναδεύτηκε στο αχυρένιο στρώμα του δυο τρείς φορές και πάλε τον πήρε ο ύπνος. Με το φώτιμα ξύπνησε  κι ετοιμαζόταν να σηκωθεί.
Άπλωσε στοργικά το χέρι του στο κεφάλι του γιού του και ύστερα το έφερε θωπεύοντας  απέξω στο σκέπασμα προς τις πλάτες του. Για λίγο έμεινε αμήχανος και ξανά έσουρε το χέρι του προς την πλάτη του παιδιού του .
.











Θλίψη απέραντη τον

κυρίευσε και μια υπέρμετρη ανησυχία τον έπιασε. Φοβήθηκε  να μην αρρωστήσει ο γιός του. Η πλάτη του παιδιού ήταν βρεγμένη κα μια σταγόνα νερού χτύπησε στον καρπό του χεριού του. Τώρα  στο καταχείμωνο το σπίτι του μέσα στάζει.  Στάζει νερό και φαρμάκι στην ψυχή του.


Δούλευε πάνω από την μπόρεσή του σε διάφορα αφεντικά και στις δικές του δουλειές για να τα βγάλει πέρα. Αυτό δεν μπόρεσε να το προβλέψει πως θα γινόταν αυτό το χειμώνα. Το καλοκαίρι είχε γυρίσει τα κεραμίδια.
 Δοκιμάσθηκε η αντοχή και η δύναμή του μα  έμεινε ψύχραιμος χωρίς να βλαστημήσει. Πέταξε με δύναμη το σκέπασμα πιο κεί και σηκώθηκε όρθιος. Τράβηξε το στρώμα του γιού του πιο πέρα,  που δεν έσταζε και έβαλε το χαλκωματένιο ταψί να πιάνει το νερό της βροχής που μια  ξεκίναγε και μια  σταμάταγε.

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2018

ΣΤΗ ΣΚΟΤΙΝΑ


                                                                 Του Βαγγέλη Κ. Χριστοπούλου



Οκτωβριάτικα,  σαν ξημέρωσε τραβήξαμε ο Αντρέας κι εγώ με το αυτοκίνητο του,  προς την πλευρά της Λίμνης του Λάδωνα για την Καρέκη. Είχα λιανίσει μια ξερή αχλαδιά και θα φορτώναμε τα καυσόξυλα. Χειμώνας θα ερχόταν. Κάναμε μια στάση στην Σκοτίνα. Τοπωνύμιο του χωριού, παλιά καλλιεργήσιμη έκταση. Στα σλάβικα  η λέξη σημαίνει , τόπος γεμάτος ζώα.  Από ψηλά φάνταζε ο μικρός λόφος με τα δέντρα, το πετρώδες έδαφος, τα πολλά επίπεδα από τις πεζούλες και τις μάντρες. Ήταν ευκαιρία, δεν ήταν μακριά από στο Δημόσιο δρόμο,  να απολαύσουμε το τοπίο.

Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2018

ΣΤΟ ΚΑΛΥΒΙ ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ


                                                          Του Βαγγέλη Κ. Χριστοπούλου

 Πόσο φιλόξενοι είναι αυτοί οι ορεσίβιοι  τσοπάνηδες και πόσο αγνοί και συμπαθείς άνθρωποι. Ένοιωσα χαρά μεγάλη κι αληθινή για τα φιλόξενα αισθήματά τους. Από τότε που το πόδι μου πάτησε στο καλύβι του Πάνου νοιώθω μια ιδιαίτερη συμπάθεια μια ξεχωριστή αγάπη και  μια ξεχωριστή φιλία γιαυτούς.
Είχα περπατήσει αρκετά γυρίζοντας από το μικρό γειτονικό χωριό. Κόντευε μεσημέρι και βρέθηκα κοντά στο καλύβι του.

Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2018

ΟΙ ΚΥΡΙΕΣ ΤΟΥ 5ου ΟΡΟΦΟΥ

                                                              Του Βαγγέλη Κ Χριστοπούλου
Με γελαστά πρόσωπα γεμάτες συμπόνια κι αγάπη , με τις κάτασπρες πεντακάθαρες φορεσιές τους, μας καλημέρισαν σήμερα το πρωί, οι αδελφές νοσοκόμες. Ρωτούσαν και  τούς ασθενείς  μας καθώς πλησίαζαν στα κρεβάτια. Άκουσα και με την δική μου ασθενή την συζήτησή τους.