Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

ΗΘΕΛΑ ΝΑΜΟΥΝ ΑΗΤΟΣ


«Πως θάθελα νάμουν αητός, νάνοιγα τις φτερούγες,
να πέταγα στα σύγνεφα και στον χρυσό τον ήλιο,
για ν’ αγναντέψω από ψηλά περήφανα τον κόσμο»

Οι αητοί διακρίνονται  για την δύναμή τους, το γρήγορο φτερούγισμα και το οξύτατο βλέμμα τους. Συνεχίζουν  και σήμερα να υπερίπταται πάνω από τα’ Αρκαδικά βουνά, όπως αυτός της φωτογραφίας μας.
Η φωτογραφία  είναι τραβηγμένη  ενδιάμεσα στα βουνά  Μαίναλο και Αφροδίσιο όρος, πάνω από την Λίμνη του Λάδωνα και σε ύψος 500- 1000 μέτρων πάνω από αυτήν. Με αυτή την φωτογραφία μου ήρθε στο μυαλό μια ωραία αφήγηση του πατριώτη μου Γεωργίου Βασιλόπουλο (Μάγγα) που συνέβη πριν  πολλά χρόνια   στα ίδια βουνά στον ίδιο γεωγραφικό χώρο που ίπταται αυτός ο αητός.

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

ΠΡΟΣ ΞΗΡΟΚΑΡΥΤΑΙΝΑ




Του Βαγγέλη Κ. Χριστοπούλου

Πηγαίναμε για την Ξηροκαρύταινα,  χωρίς πρόγραμμα,ύστερα από μια στιγμιαία απόφαση
Ο ήλιος κόντευε να χαθεί πίσω απ’τα γύρο βουνά και στη  δύση του κοκκίνιζε τις κορφές των . Οι σκιές χάνονταν από το σούρουπο που ζύγωνε.


Οι δυο μας, εγώ κι ο Πάνος, από τούτο το βουνό,  που οι γραμματιζούμενοι το λένε Αφροδίσιο όρος, καθώς ανεβαίναμε το φιδίσιο δρόμο για το χωριό, αγναντεύαμε κάτω  στους  πρόποδες, τη δαντελωτή λίμνη του Λάδωνα

Ο Πάνος μου μίλαγε για Νύμφες  που ζούσαν  άλλοτε σ’ αυτόν τον τόπο, στις  ρεματιές και μέσα σε σπηλιές , για  νεράιδες και τον θεό Πάνα που τις κυνηγούσε, τις μεθούσε και τις μάγευε με το σουραύλι του. 
 

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2016

ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ ΚΕΡΠΙΝΙΩΤΕΣ


Για να πάμε από την Μυγδαλιά (Γλανιτσιά) στην Κερπινή περνάγαμε μπροστά από το εικονοστάσι του Αγίου Κωνσταντίνου, κάναμε τον σταυρό μας και από ένα μονοπάτι μέσα στα χωράφια φτάναμε στο σπίτι της κυρά Μαρίας του Δημόπουλου.
Εκεί ήταν ο προορισμός μας και γιαυτό πηγαίναμε από εκεί. Το σπίτι της ήτανε κοντύτερα παρά από τον άλλο δρόμο .Αυτά μου έλεγε η αδερφούλα μου σήμερα που βρεθήκαμε στο εικονοστάσι του Αγ. Κωνσταντίνου. Σαν την ρώτησα τι ήθελαν σε αυτό το σπίτι μου διηγήθηκε ολόκληρη ιστορία.

Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2016

ΑΝΤΑΜΩΜΑ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΟΝΗ


Την ξενιτειά την ορφανιά, την πίκρα την αγάπη, τα τέσσερα τα ζύγισαν βαρύτερα είναι τα ξένα.


Η μοίρα των Αρκάδων από αρχαιοτάτων χρόνων ήταν  να μεταναστεύουν. Δυσκολεύονταν να επιβιώσουν στον τόπο τους και έφευγαν μακριά στα ξένα. Πολλοί έριξαν « μαύρη πέτρα» για το χωριό τους. Όχι όμως και ο δικός μας Χρόνης Πολυχρονόπουλος ο γιός του Σειρήνη.

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016

ΜΙΑ ΔΩΡΕΑ ΒΙΒΛΙΩΝ

Αγαπητέ φίλε

Βασίλη  Τουρλιούμη  Καλημέρα
Οι υπεύθυνοι της βιβλιοθήκης του χωριού μου Μυγδαλιάς Γορτυνίας και δια μέσου εμού οι Μυγδαλιώτες  κι εγώ σας ευχαριστούμε  θερμά για την αποστολή δωρεά των τριών βιβλίων σας:

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Η ΜΟΝΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑΣ


Σε μια προέκταση του  Αφροδισίου όρους την Κορακοφωλιά είναι χτισμένη  σε υψόμετρο 950 μέτρων περίπου η Μονή Ευαγγελιστρίας Στρεζόβης – Δάφνης.
Παλιότερα  ανηφορίζαμε έναν μουλαρόδρομο τρία τέταρτα περίπου της ώρας και πηγαίναμε της Αναλήψεως και προσκυνούσαμε στην χάρη της. Ανέβαινε πολύς κόσμος και τιμούσε την Εθνική επέτειο της παλιγγενεσίας και την θρησκευτική γιορτή. Σήμερα πηγαίνει αυτοκίνητο.

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

ΛΑΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΣΤΗ ΜΥΓΔΑΛΙΑ ΓΟΡΤΥΝΙΑΣ



(Λαογραφική πραγματεία Γεωργίου Δ. Καραλή φοιτητή 1964)

Για  το κρυολόγημα έκοβαν κοφτές βεντούζες. Τα μικρά παιδιά τα ξυραφίζουν να καθαρίζει το αίμα τους. Κατ’ αρχήν κάθε 8 ημέρες ύστερα από 3 μήνες κάθε 15 μέχρι ένα χρόνο.
Για πόνους πικραγκουριές.  Για να σταματάει η αιμορραγία της μύτης καίμε αυγόφλουδα και βάνουμε επάνω την στάχτη της. (στακτός-ή-ό στάκτη).
Τη χρυσή καίνε με σκόρδο  ή με ίσκα.