Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Η Μονή Ευαγγελιστρίας:


Σε μια προέκταση του  Αφροδισίου όρους την Κορακοφωλιά είναι χτισμένη  σε υψόμετρο 950 μέτρων περίπου η Μονή Ευαγγελιστρίας Στρεζόβης – Δάφνης.
Παλιότερα  ανηφορίζαμε έναν μουλαρόδρομο τρία τέταρτα περίπου της ώρας και πηγαίναμε της Αναλήψεως και προσκυνούσαμε στην χάρη της. Ανέβαινε πολύς κόσμος και τιμούσε την Εθνική επέτειο της παλιγγενεσίας και την θρησκευτική γιορτή. Σήμερα πηγαίνει αυτοκίνητο.

Η Μονή Ευαγγελιστρίας στην Δάφνη Καλαβρύτων


Σε μια προέκταση του  Αφροδισίου όρους την Κορακοφωλιά είναι χτισμένη  σε υψόμετρο 950 μέτρων περίπου η Μονή Ευαγγελιστρίας Στρεζόβης – Δάφνης.

Παλιότερα  ανηφορίζαμε έναν μουλαρόδρομο τρία τέταρτα περίπου της ώρας και πηγαίναμε της Αναλήψεως και προσκυνούσαμε στην χάρη της. Ανέβαινε πολύς κόσμος και τιμούσε την Εθνική επέτειο της παλιγγενεσίας και την θρησκευτική γιορτή. Σήμερα πηγαίνει αυτοκίνητο. Το Μοναστήρι κάηκε  από τα στρατεύματα του Ιμπραήμ πασά στις 30.9.1826.

Ο Ιερός Ναός είναι κτισμένος με θόλο και είναι γεμάτος ωραίες  Αγιογραφίες παρ’ όλον ότι ο χώρος είναι σκοτεινός και υγρός διατηρούνται αρκετά καλά.

Πολλές φορές είχαν συγκεντρωθεί οι Στρεζοβινοί είς την Μονή και στην κορυφή της Κορακοφωλιάς να γλυτώσουν από τους Τούρκους. Η Μονή είχε πολλά χωράφια κυρίως στην περιοχή το μετόχι και οι άνθρωποι εβοηθούντο.

Η Μονή χρειάζεται την επίσκεψή μας τον σεβασμό και την βοήθεια μας.


Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

Λ α ϊ κ ή Ι α τ ρ ι κ ή στη Μυγδαλιά Γορτυνίας


(Λαογραφική πραγματεία Γεωργίου Δ. Καραλή φοιτητή 1964)

Για  το κρυολόγημα έκοβαν κοφτές βεντούζες. Τα μικρά παιδιά τα ξυραφίζουν να καθαρίζει το αίμα τους. Κατ’ αρχήν κάθε 8 ημέρες ύστερα από 3 μήνες κάθε 15 μέχρι ένα χρόνο.
Για πόνους πικραγκουριές.  Για να σταματάει η αιμορραγία της μύτης καίμε αυγόφλουδα και βάνουμε επάνω την στάχτη της. (στακτός-ή-ό στάκτη).
Τη χρυσή καίνε με σκόρδο  ή με ίσκα.

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

ΘΡΥΛΟΙ ΜΥΘΟΙ ΔΟΞΑΣΙΕΣ ΜΥΓΔΑΛΙΑΣ ΓΟΡΤΥΝΙΑΣ




( Λαογραφική πραγματεία Γεώργιου Δ. ΚΑΡΑΛΗ Φοιτητή 1964)

Ζωικός  Κόσμος:

«Γαϊδουρινή υπομονή» μεταφορά από τον όνο
Όταν η κότα λαλεί και κοιτάει κατά την ανατολή είναι καλό, Αν λαλεί και κοιτάει κατά την δύση είναι κακό.  Η γιαγιά της Διαμαντούλας η πασίγνωστη Μαντή άκουσε την νύχτα κότα να λαλεί στο κοτέτσι και έστειλε τα εγγόνια να ιδούν αν κοιτάει κατά την δύση να της κόψουν το κεφάλι. 
Το λάλημα του κόκορα σημαίνει αλλαγή καιρού. 
Αν τα πρόβατα χτυπιούνται μεταξύ τους , κάποιο θα ψοφήσει από το κοπάδι.

Αν αρουλιέται το σκυλί, κάποιος θα πεθάνει. Εξαιρείται η περίπτωση όταν κτυπά η καμπάνα. Τότε όλα τα σκυλιά ουρλιάζουν.

Αν νίβεται η γάτα και περνάει το πόδι της επάνω από το αυτί, θα έχουμε βαρυχειμωνιά. «Νίβεται σαν γάτα» «Ήρθε σιγά σιγά σαν γάτα»

Η κουκουβάγια αν λαλεί προμηνύεται ξέρα . « Σκούζει ο Γούβης για νερό και η κουκουβάγια ξέρα»= ανυδρία, έλλειψη βροχής.

Το σπιτόφιδο δεν το σκοτώνουν είναι φύλακας και προστάτης του σπιτιού. Φίδι στο όνειρο είναι φίλος. Αν σκοτώνεις φίδι είναι θάνατος.

Αν τα παιδιά δεν προσέχουν τους γονείς, τότε λένε αγαναχτισμένοι. « Εμείς φίδια αναθρέψαμε». Ανάλογοι είναι αι δοξασίαι περί «οικουρού όφεως των αρχαίων»  «το στοιχειό» .   Τα ποντίκια τρώνε τα ρούχα του γιούκου, τρυπάνε τα κασόνια και τρυπάνε τα σακκιά. Ένα ποντίκι κόβει το σακκί και λέμε τα ποντίκια (Γενίκευση της περιληπτικής λέξεως ποντίκι). Λέγεται για συνενόχους σε παλιοδουλειές.

Τον σκαντζόχοιρο δεν τον τρώνε. Αν φας σκαντζόχοιρο και κάνεις εμμετό δεν ματαλαβαίνεις  (7) εφτά χρόνια.

B GIRAKAS 24.1.2016

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016

Λ α γ κ α δ ι ν ο ί Μ α σ τ ό ρ ο ι


«Σας τάζω πως θ’ ακώ τις προσταγές των μαστόρων και του λιθαρά. Τα ζα θα τα ‘χω σαν τα μάτια μου, θα πασκίζω να φορτώνονται ούλα ίσια με τη δύναμή τους. Δε θα μαρτυρήσω μηδέ μια λέξη από τη γλώσσα μας κι όντας τρανήνω και γενώ μάστορης, στ αχνάρι του πρωτομάστορα θα πατήσω».

(Πηγή Άνθη της                                                         
Πέτρας)                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                         
Του Βαγγέλη Κ. Χριστοπούλου 

 Όπως τα είχανε ειπωμένα και συμφωνημένα  από το βράδυ, έτσι γενήκανε. Πρωί πρωί, ολόκληρο μπουλούκι, άνθρωποι και γαϊδούρια, αργοσαλεύουν από το ένα χωριό στο άλλο και ψάχνουνε για δουλειά.  Μικρομερεμέτια  που έκαναν σε ένα χωριό  γρήγορα  τέλειωσαν.  Τα ζώα ήταν φορτωμένα με σύνεργα: μυστριά, ξινάρια, λοστάρια, βαριές, κασμάδες,  φτυάρια και ζύγια.
Στην μια πλευρά και στην άλλη στα σαμάρια ήταν δεμένες με τριχιές μικρές σανίδες λασπωμένες για να φορτώνουν και να κουβαλούν τις πέτρες.

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

Τ Ο ΝΙΤΕΡΕΣΟ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΥΦΤΟΥΣ


                                                                                             Του Βαγγέλη Κ. Χριστοπούλου

Δειλινό ήταν και τα ψαροκάικο αρμένιζε  στην θάλασσα περήφανο και καμαρωτό.  Ο Mάστρο Χρίστος παλιός ναυτικός, πολύξερος και πολύγνωρος καπετάνιος,  πάνω στο μικρό ψαροκάικο με δυο άλλους νέους βοηθούς του, τους ορμήνευε και τους μάθαινε την δουλειά. Κείνοι πάταγαν με τα ξυπόλητα πόδια τους πάνω στο καΐκι, έλυναν και έδεναν τα σχοινιά, ξεμπέρδευαν τα δίχτυα ,έβγαζαν τα ψάρια και βόηθαγαν στο άραγμα του καϊκιού. 

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2016

Π α ρ α δ ό σ ε ι ς από την Μ υ γ δ α λ ι ά Γορτυνίας


 (Λαογραφική πραγματεία Γεωργίου Δ. Καραλή φοιτητή 1964)

Στο κάτου Νερό λένε ότι κατέβαιναν την νύχτα οι νεράϊδες και πλένανε και νιβόσανε. Εκεί τις είδε μια φορά ο Παπαντώνης και εκοπανάγανε σκουτιά (ρούχα) και όταν αρχίνησε μια προσευχή χαθήκανε.
Λένε στον τόπο που έχει πεθάνει σκοτωμένος στο χρόνο απάνου τα μεσάνυχτα ανάβει μια φωτιά και ακούγεται ένα βογκητό. Βογκάει ο πεθαμένος. Για τούτο, τα χρόνια κείνα άμα νύχτωνε κανένας μακρυά από το χωριό και ήθελε να κοιμηθεί έξω σταύρωνε τρείς φορές με το μαχαίρι του ή με το ραβδί του χάμου τον τόπο, που θελά κοιμηθεί.


Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2016

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΗΜΑ



                                                                                    Του Βαγγέλη Κ. Χριστοπούλου
                                                                                    
 Ντρίν,  ντρίν…….
  Άκουσε το τηλέφωνο και έτρεξε να το σηκώσει. Ήταν εννιά  η ώρα το πρωί.
__Εμπρός!  Φώναξε δυο φορές. Άκουσε μόνο  την ανάσα του και χωρίς να μιλήσει, κλακ, το έκλεισε.
Την  άλλη ημέρα, την ίδια ώρα, ξαναχτύπησε  το τηλέφωνο. Σφούγγισε τα βρεγμένα χέρια  με την ποδιά της και έπιασε το ακουστικό. Άκουσε πάλι την αναπνοή  του δυο τρείς φορές και το άγνωστο πρόσωπο δεν απάντησε στο κάλεσμά της και το τηλέφωνο ξαναέκλεισε.
Σκέφθηκε πως κάποιος είναι, που έχει χάσει τα χνάρια της και τώρα ξαφνικά την θυμήθηκε. Κάποιος νοσταλγός του παλιού καιρού είναι!  Μα ποιος είναι που την θυμάται τώρα!!