Πέμπτη, 24 Οκτωβρίου 2013

Τριάδης Νικόλαος


Τριάδης  Νικόλαος
Συγχρονη  Αρκαδική  και Γορτυνιακή  
ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ
Ο ποιητής, στιχουργός, ιστορικός και συγγραφέας Νικόλαος Χρ. Τριάδης γεννήθηκεστη ΜΥΓΔΑΛΙΑ Αρκαδίας. Τέλειωσε το Γυμνάσιο Λαγκαδίων Γορτυνίας. Απεφοίτησε από τη Σχολή Ασυρματιστών του Πειραϊκού Συνδέσμου και ταξίδεψε 4 χρόνια στα καράβια, σαν δόκιμος Ασυρματιστής και Ανθυποπλοίαρχος. Έκανε ποντοπόρα ταξίδια και τον περίπλου της γης. Στη συνέχεια......

φοίτησε στη Σχολή Υπομηχανικών Αθηνών, στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων. Είναι μέλος της Λέσχης Ελλήνων Πλοιάρχων Λονδίνου, μέλος της "Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών", του "Συνδέσμου Ιστορικών Συγγραφέων Ελλάδος" και της "Εταιρείας περί Προστασίας της Πνευματικής Ιδιοκτησίας".
Στίχοι του έχουν μελοποιηθεί και κυκλοφορούν σε δίσκους με μουσική Ζαχαρία Τσίχλα. Διετέλεσε Διευθυντής σύνταξης του περιοδικού "ΛΙΑΣΚΟΒΑ" και έγραψε λαογραφικές μελέτες για τα γενεαλογικά δέντρα του χωριού του Μυγδαλιά. Βραβεύτηκε στην Ελλάδα και στο εξωτερικό για το έργο του. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στ' Αγγλικά, Γαλλικά, Κινεζικά και στα Ινδικά (στη διάλεκτο Μπενγκάλι). Το μεγαλύτερο μέρος του έργου παραμένει ανέκδοτο.
Έργα του (ποιητικές συλλογές): "ΣΤΑΛΕΣ", 1985 "ΑΝΑΛΑΜΠΕΣ", 1987
"ΔΡΟΣΙΑ ΚΑΙ ΑΛΜΥΡΑ", 1988
"ΞΥΠΟΛΗΤΟΙ ΔΡΟΜΟΙ", 1996
"ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΦΛΟΓΕΣ", 2000 - Τραγούδια
"Τ' ΑΣΤΡΑ ΠΟΤΙΖΟΥΝ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ", 2002 και
"ΧΡΥΣΑ ΚΥΜΑΤΑ", 2005.


"Η ζωή είναι σαν κύμα / θάλασσα / η αιωνιότητα / ένας απέραντος ωκεανός / οι εποχές, ο παφλασμός / η θάλασσα / σαν τ' άπειρο / φως," [ Από τη "ΔΡΟΣΙΑ ΚΑΙ ΑΛΜΥΡΑ" ]
Νικόλαος Χρ. Τριάδης
Στεφανοπούλου 1 Γαλάτσι 111 - 46
Web site: www.gaitanaki.org


Μυγδαλιά
Μυγδαλιά στην πλαγιά καρφωμένη
στων σπιτιών τις αυλές ριζωμένη,
Μυγδαλιά το χωριό σου μες τ' άνθη
στην καρδιά φυλλωσιά σου οι πόθοι.


Παναγιά μαυρομάτα καρτέρει
στην Κουκούλα το σύννεφο ταίρι,
στις πηγές σου η Λιάσκοβα τρέχει,
στις φωνές η καμπάνα αντέχει.


Ξακουστή για το γλέντι στη χώρα
Γλανιστιά στ' όνομά σου και τώρα
το ποτάμι στη λίμνη θα πέφτει
κι ο βοριάς απ΄ τις Τρούπες θα βρέχει.


Μες στις ράχες κοιτάζει ο ήλιος
στο τραπέζι φιλόξενος θρύλος,
στα χωράφια σπορά το σιτάρι
και κοντά στο στρατί το πουρνάρι.


Τα καλύβια ταγμένα σε δρόμους
να μιλούν στις κορφές και στους λόγκους,
στη δική τους φωλιά στις αράχνες
που τους πόνους κρεμούν μες τους φράχτες.


Τα παιδιά στο φτωχό Σταυροκλήσι
το καντήλι ανάβουν στη δύση
να φωτίζει στις μνήμες τα ξένα
το χωριό που εγέννησε σένα.
Από τις "ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΦΛΟΓΕΣ", 2000



Παλμοί της καρδιάς
Οι πιο ωραίοι στίχοι
πηγάζουν μέσα στην καρδιά,
η μουσική, οι ήχοι
βγάζουν στους παλμούς φωτιά.


Λέξεις γλυκές στο στόμα
οι νότες παίζουν το σκοπό,
ματιές ριγούν στο σώμα
μαζί χτυπούν το σ' αγαπώ.


Αισθήματα που μένουν
πλεγμένα πάντα δυνατά
οι φλόγες τους που δένουν
μες στη ζωή παντοτινά.
Από τη συλλογή "ΑΝΑΛΑΜΠΕΣ", 1987



Χτύποι
Εγώ θα μιλώ και θα χτίζω
στις λάμψεις της φλόγας που καίει
ανέσπερη σμίλη θ' αγγίζω
στα μάτια το μέλλον να φέγγει


θα παίρνω θα φέρνω τα σχέδια
στο φως που το αύριο χαράζει
στους δρόμους του κόσμου σημάδια
γραμμή που το στόχο κεντρίζει


και μόνο την πένα θ' αφήσω
να ρίξω στο χρόνο τους χτύπους
Ειρήνης κι Αγάπης να ζήσω
στις μέρες, στις νύχτες, στους μύθους.
Από "Τ' ΑΣΤΡΑ ΠΟΤΙΖΟΥΝ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ", 2002




Στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά
Μες στον ιδρώτα και το λιοπύρι
στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά
μ' ένα φανάρι κι ένα κοπίδι

νύχτα και μέρα όλο φωτιά.

Η τζιμινιέρα όλο μαυρίλα
και η κουβέρτα όλο σκουριά,
το ματσακόνι όλο σαπίλα
σου ξετινάζει τα μυαλά.


Μ' ένα σφυρί κει στα κατάρτια,
ένα πινέλο όλο μπογιά,
διπλά δεμένος από τα ξάρτια
στριφογυρίζω για μια μπουκιά.
Από τις "ΣΤΑΛΕΣ", 1985




Ψάχνω
Ψάχνω να βρω έναν άνθρωπο
να του πω τον πόνο μου.
να μου σκουπίσει το δάκρυ,
να του σφίξω το χέρι.


Ψάχνω να βρω
τον άνθρωπο στον άνθρωπο,
να βρω ζεστασιά
στο χαμόγελο συμπόνιας στης καρδιάς την άκρη.


Ψάχνω να βρω
τη χαρά της ελπίδας,
το στερνό μονοπάτι
για να ζήσω κι εγώ στη ζωή
καρτερώντας καινούργια αγάπη.
Από τη συλλογή "ΞΥΠΟΛΗΤΟΙ ΔΡΟΜΟΙ", 1996




Ορίζοντες
Θ' αγναντέψω τους ορίζοντες
όλου του κόσμου,
κανείς δεν μπορεί
να μου σκοτεινιάσει το φως.
Κανείς δεν μπορεί,
είτε εσύ
που ορίζοντες έχεις
δικούς σου στο μέτρο
και αλλάζεις.
Της Ελπίδας βλαστοί
να ζήσουμε όλοι,
να σμίξουν οι ήλιοι
σ' ένα φως,
μ' έναν ορίζοντα
για όλους.




Το όνειρο
Το όνειρο χτίζεται
με την επιθυμία της ζωής
και πολλές φορές
άπιαστο
γαζώνεται στις σκιές
στη θύμηση
του αύριο
και σε κρατάει
στη ζωή
νοσταλγικό,
Από τη συλλογή "ΔΡΟΣΙΑ ΚΑΙ ΑΛΜΥΡΑ", 1988




Φορτίο
Ήθελα να πάρω μια φορά σ' ένα ταξίδι
στο σαπιοκάραβο της Γης ολόκληρη ζωή
τους πόνους όλους στο μπούσουλα κι ένα κοπίδι
στο σκαμπανέβασμα μαζί να κράταγε γραμμή.


Και ναυτικό τυφλό δεμένο στο τιμόνι
σ' έναν κυκλώνα να πέταγε απ' τη φωνή
στο μάτι του πολύφημου μ' εγχείρηση βαλμένη
να έκοβε στη ρότα επιθυμία κρυφή.


Στους καθενός τη θύμηση να γέλαγε συνέχεις
και μια μπουνάτσα λαχταρώντας μαγική
αραξοβόλι σίγουρο γυμνοί στην μπουκαπόρτα
δε θέλω τίποτα ν' ακώ απ' τη ζωή.
Από τη συλλογή "ΧΡΥΣΑ ΚΥΜΑΤΑ", 2005




Το ρολόι της Ακρόπολης
Το ρολόι της Ακρόπολης
έχει δείκτες Παρθενώνα
των γενιών τ' αριστουργήματα
της Ελλάδας της Ηλιόφωτης

μες στους δρόμους τον πυλώνα.

Το κινούν δυνάμεις φλόγες
τούτης Γης τα καταράχια
σ' Ουρανούς κι ορίζοντες
μ' ανοιχτές παντού τις πόρτες
στη ζωή με φως στα μάτια.


Μες στο βράχο της τα όνειρα
αγκαλιάζουν μες στους χτύπους
ένα κόσμο ανθρώπινο,
ένα φάρο, ένα όραμα
της ζωής το Φως στους μύθους.


Μες στις πίστες τις χιλιόχρονες
τίποτα δεν τον αλλάζει
τ' ακριβά περάσματα
στις καρδιές μας τις ακλόνητες
κάθε μέρα το γιορτάζει

Χιλιοπέταλο άστρο
Της ψυχής μου το μάτι
χιλιοπέταλο άστρο
της ζωής μου τον πόνο
το χιλιάκριβο δράκο
της καρδιάς μου το δάκρυ
στου μυαλού τη φωτιά.


Μες του χρόνου τη ρόδα
της αγάπης τα ρόδα
η φωνή ψιθυρίζει
τη ζωή στη γωνιά.


Στου κορμιού τον ιδρώτα
το ποτάμι του κόσμου
το κλειδί μου στην πόρτα
στα φωτάκια του δρόμου
το Θεό σου για ρώτα
που τραβάει η ζωή.


Στου αγέρα τη ρότα
και του Ήλιου τη δόξα
το αστέρι δακρύζει
στης ελιάς τη ματιά.
Νικόλαος Χρ. Τριάδης

3 σχόλια:

  1. Έκπληξη αποτελεί η παρουσία του Νίκου Τριάδη στο site.
    Τόσα για τόσους έχουν γραφτεί μέχρι τώρα. Ο Νίκος έχει νομίζω τη θέση του εδώ
    για τις πνευματικές του ανησυχλιες και δημιουργίες. Εξ άλλου ήταν πάντα ένα γελαστό και καλόγνωμο παιδί και χαίρομαι που το βλέπω στη φωτογραφία, γηρασμένον κάπως, αλλά και πάλι γελαστόν και αισιόδοξον. Περιμένω τη συνέχεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Από πολλά - πολλά χρόνια γνώρισα τη δυνατή πένα του, το βαθύ νόημα του στίχου του, το άφατο ήθος του. Το καμάρωνα, τον καμαρώνω και θα τον καμαρώνω. Ο Νίκος δε θα γεράσει ποτέ!!! Πάντα θα είναι ένα μεγάλο παιδί με τέτοια ευαίσθητη ψυχή που έχει.

    Εδώ θα θυμήσω το στίχο από το Ματρόζο ...." είχες αστέρια ολόλαμπρα στον ουρανό σου κι άλλα, μα ΄κείνα που δε λάμψανε ήσανε πιο μεγάλα"

    Ο Νίκος, για μένα, είναι μεγάλο ποιητικό ταλέντο!!.

    χψ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ο Νίκος Τριαδης είναι ένας σεμνός και ευγενικός πατριώτης. Όταν τον πλησιάσεις και κουβεντιάσεις μαζί του καταλαβαίνεις τήν απέραντη αγάπη που έχει για το χωριό και τους ανθρώπους του.Ενας μακρινός απόηχος έρχεται στ΄αφτιά μου απο την φωνή των ανθρώπων, των σογιών, Τριαδαίων, Πολυδεραίων που δημοσίευσε παλιότεραστο περιοδικό η Λιάσκοβα.
    Σε σχήμα δέντρου έφτιαξε και άλλα σόγια του χωριού, που δυστυχώς όμως για μας δεν έχει δημοσιεύσει. Πάντως δεν είναι τυχαία αυτή η σημαντική δουλειά του είχε ερεθίσματα την αγάπη για τους ανθρώπους και το χωριό του. Τα ποιήματά του είναι πρωτότυπα και δυνατά. Το πρώτο ποίημά του για την Μυγδαλιά με κάνει υπερήφανο.
    Το μεγαλύτερο μέρος των ποιημάτων του δεν έχει εκδοθεί. Γιατί άραγε;
    Νίκο όπου είσαι να είσαι καλά φίλε μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή